چند شب پیش نوشتم: "با احترام به همه مبارزان راه آزادی و مبارزات آزادیخواهانه ایرانیان عزیز در این شب هفتم مهرماه که ششمین سالگرد از دست دادن پدر بزرگوارم می باشد به دلایل گوناگون از تمام فعالیتهای سیاسی ام دست می کشم." و امشب اعتراف می کنم که باور نمی کردم تا چه میزان چشمان امید بسیاری به قدمهای خسته ام دوخته است! گویا در سرنوشت من بار از دوش بر زمین گذاشتن و نفس گرفتن معنی ندارد. با شما هستم تا انتهای راه اما دست کم سوگند می خورم که دیگر وقتم را در کافه بازنده های سه دهه گذشته به هدر نخواهم داد