February 11, 2012

کنگره ملی اولاف پالمه ایها و مفهوم انتخابات آزاد

پس از ماه ها بحث بر سر "انتخابات آزاد" سرانجام هفته گذشته در استکهلم از این پروژه مرموز پرده برداری شد. بحث در مورد شرکت کنندگان در این نشست ۴۶ نفره "محفلی و محرمانه" و نقش پررنگ " گنگ نوفل لوشاتو"، چپها و چریکهای فدایی  خلق را به دیگر دوستان میسپارم و به محور اصلی و بنیادین این کنفرانس یعنی "انتخابات آزاد" می پردازم
ریشه عبارت "انتخابات آزاد" که بحث محوری بسیاری از اصلاح طلبان در دوران پس از آغاز جنبش سبز میباشد و حتی سید محمد خاتمی هم از آن حمایت کرده است، به اعلامیه تعیین معیارهای انتخابات آزاد و منصفانه مربوط می شود. این اعلامیه ۲۶ مارس ۱۹۹۴ در پاریس و در جریان نشست یکصد و پنجاه و چهارم اتحادیه بین المجالس با رای اکثریت اعضا به تصویب رسید. اتحادیه بین المجالس در سال ۱۸۸۹ با تلاش فردریک پاسی (نماینده پارلمان فرانسه) و ویلیام رندال کرمر (نماینده پارلمان انگلستان) تاسیس شد و عنوان قدیمی ترین ارگان دموکراتیک بین المللی را به خود اختصاص داد. این سازمان در حال حاضر ۱۵۹ عضو دارد و جمهوری اسلامی ایران هم یکی از اعضای آن است. البته ایالات متحده آمریکا به دلیل گرایشات چپگرایانه این سازمان هیچگاه عضویت آن را نپذیرفته است

پس از ذکر همه این اسامی و تاریخها ببینیم این سازمان دقیقا چه مفهومی برای انتخابات آزاد در نظر دارد که برای مجموعه اصلاح طلبان جذاب بوده و بعنوان راهکار مبارزاتی خود در بیش از دو سال گذشته آنرا علم کرده اند؟ در اسناد این سازمان و بویژه اعلامیه تعین معیارهای انتخابات آزاد تاکید شده است که حکومتهایی که عضو این سازمان میباشند (از جمله جمهوری اسلامی ایران) باید شرایط انتخابات آزاد در کشورشان را فراهم کنند. در هیچکدام از اسناد این سازمان حرف از تغییر حکومتها نیست و تنها رعایت استانداردهای انتخابات آزاد برای تقویت حکومتهای عضو سازمان مد نظر است. البته جمهوری اسلامی هم مثل همه حکومتهای غیر دمرکراتیک دیگری که عضو این سازمان هستند، ادعا دارد که استانداردهای انتخابات آزاد را رعایت می کند و با ارائه اسناد ساختگی در برابر انتقادها همیشه از خودش دفاع کرده است. همانگونه که میبینیم گردهمایی که با محوریت انتخابات آزاد به پا میشود به هیچ عنوان نمیتواند نشست گروه های مخالف نظام جمهوری اسلامی تلقی شود

 اظهار نظر احمد باطبی، خبرچین آبروباخته وزارت اطلاعات در مورد این نشست که ساده لوحانه دست برگزار کنندگان آنرا رو کرد، خود بهترین گواه این مدعاست. وی آرزو میکند که در ایران انتخابات دموکراتیک تر برگزار شود! وی به خبرنگار آسوشیتد پرس می گوید : "تا زمانیکه روندهای انتخاباتی در ایران دموکراتیک تر نشوند، من اطمینان دارم که شاهد اعتراضات بیشتر مردمی خواهیم بود." از دید باطبی انتخابات در جمهوری اسلامی ایران دموکراتیک است و باید فقط قدری دموکراتیک تر شود! این دقیقا همان مفهوم انتخابات آزاد است که مد نظر اتحادیه بین المجالس میباشد. حالا شاید بهتر بتوان دلیل حضور باطبی در دفتر حافظ منافع جمهوری اسلامی در واشینگتن در ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ برای ریختن رای به صندوق انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران به نفع مهدی کروبی را درک کرد. مقاله خانم ویکتوریا آزاد هم با عنوان ماهیت کنفرانس اولاف پالمه خواندنی است. در بخشی از مقاله ایشان می نویسد: "یکی از متصدیان اصلی این نشست در استکهلم، ظرف دستکم چهار ماه گفتگوی مداوم اعلام کرده است که موضوع این بود که آنها با ساختار نظام و نیروی نظامی آن کاری ندارند. تنها رسالتی را که بعهده میگذارند، تلاش برای یک انتخابات آزاد و تغیین یک ریاست جمهوری است و بس! بنابر این هدف این گروه تغییر حکومت نیست، تدوین قانون اساسی نوین نیست، بلکه تعیین آلترناتیو جایگزین برای مسؤلین ارشد همین دولت کنونی است. در دولت مد نظر آنها، آقای خامنه ای هم میتواند به ولایت خود ادامه دهد، تنها به شرط آنکه در کار رئیس جمهور دخالت نکند و فقط نصیحت کند!" همین

از سوی دیگر نقطه نظرات محسن سازگارا سر دسته "گنگ نوفل لوشاتو" که پس از تجربه بردن خمینی به ایران، امروز در رویای خمینی شدن به سر میبرد، بعنوان مسؤل هماهنگی کنگره ملی اولاف پالمه ایها بسیار تامل بر انگیز است. وی در برابر دوربینها نیمه آشکار از تغییر رژیم میگوید و در پشت درهای بسته با دیپلماتهای آمریکایی از مذاکره با جمهوری اسلامی و حتی حمله نظامی به جایگاههای نفتی ایران برای کشاندن حاکمان جمهوری اسلامی به پای میز مذاکره سخن به میان می آورد! در یکی از اسناد ویکی لیکس که شرح گفتگوی محرمانه سازگارا با یکی از دیپلماتهای وزارت خارجه آمریکاست، میبینیم که وی علاقه ای به تغییر رژیم ندارد و حمله نظامی به سکوهای نفتی ایران را مناسب ترین راه کشاندن جمهوری اسلامی به پای میز مذاکره و "تغییر رفتار حاکمان" برای دموکراتیک تر شدن حکومت ایران می داند. این سند قرار بوده تا بیست سال پس از انجام مصاحبه، یعنی ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۷ خورشیدی (۲۴ می ۲۰۲۸) محرمانه باقی بماند، اما سازگارا خوش شانس نبود و ویکی لیکس سند را منتشر کرد



 بی شک حضور چهره هایی چون عبدلله مهتدی، علیرضا نوریزاده و شهریار آهی که در مخالفتشان با جمهوری اسلامی تردیدی وجود ندارد در این کنفرانس، از سر ناآگاهی ایشان نسبت به انگیزه های پنهان و پیدای برگزارکنندگان آن بوده است که انتظار می ورد این عزیزان هر چه زودتر از چنین سازمانی تبری جویند و بدانند که راه حل تشکیل گردهم آیی گروه های مخالف جمهوری اسلامی در پشت درهای بسته تفکرات گنگ نوفل لوشاتو و طرح اصلاح طلبانه انتخابات آزاد نخواهد بود. این هم بماند برای وقتی دیگر که چرا بنیاد کمونیستی و چپگرای اولاف پالمه وابسته به حزب  کارگران سوسیال دموکرات سوئد باید برای ایران ما تصمیم بگیرد و کنگره ملی بسازد!؟

No comments:

Locations of visitors to this page