July 03, 2013

اینروزهای مصر و آنروزهای ایران

در آستانه روز استقلال آمریکا درد زایمانی عجیب تمام سرزمین باستانی مصر را فرا گرفته است. سوم جولای ۲۰۱۳ (دوازدهم تیرماه ۱۳۹۲) بیش از سی و سه میلیون مصری در خیابان مانده اند تا با قدرت مردم به یک دیکتاتوری مذهبی نوپا خاتمه دهند. تنها یکسال از انتخاب محمد مرسی عضو ارشد گروه تند روی اسلامگرای مصری بعنوان رییس جمهور می گذرد و تلاشهای این گروه که پارلمان را نیز در اختیار داشت. روزنامه الا هرام دقایقی پیش اعلام کرد که مرسی دیگر رییس جمهور نیست و این نشان از عملی شدن وعده ارتش مصر به مردم آزادیخواه  در خیابان است. یکشنبه به درخواست گروهی از جوانان آزادیخواه مصری در شبکه های اجتماعی و بویژه فیس بوک، میلیونها مصری به خیابان آمدند و تنها یک روز پس از آن ارتش به محمد مرسی اولتیماتومی ۴۸ ساعته داد تا به خواسته های مردم احترام بگذارد. دیروز مرسی نپدیرفت که استعفا بدهد و ارتش در حمایت از مردم امشب کار را تمام کرد و مرسی را از قدرت خلع کرد. بدون تردید هشتاد سال سابقه گروه تندروی اسلامگرای اخوان المسلمین به این راحتی ها از صحنه خارج نخواهد شد اما نتیجه هر چه باشد گام بزرگی است که مردم و جوانان آزادیخواه مصری برای آینده ای روشن برداشتند. این روزها در دل هر ایرانی آزادیخواهی که کند و کاو کنی آرزویی را میبینی با این مضمون که ای کاش پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ که خیلی زود مردم فهمیدند با دست خودشان چه بلایی به سر خودشان آورده اند می شد چنین تظاهرات میلیونی را سازماندهی کرد. دلایل موفقیت مصری ها و سرخوردگی ایرانیان آزادیخواه را کجا باید جست؟ اینکه امروز فیس بوک داریم و در زمان انقلاب ایران فیس بوک نداشتیم؟! از اینکه مصری ها حزب توده و چریک های فدایی نداشتند و کسی نبود که خیانت کند؟! از اینکه اصلاح طلبان مصری به اندازه اصلاح طلبان ایرانی تجربه در گول زدن مردم نداشته اند و مردم توانستند در زمان درست، در مکان درست و با تمام توان و انرژی به صحنه بیایند؟! شاید زیاد مهم نباشد که چه داشتیم و چه نداشتیم! درسی که جوانان مصری به ما داده اند ارزشمند است. ترکیه هم پیش روی مان است


No comments:

Locations of visitors to this page